ໝຸດສະປິງຖືກນຳໃຊ້ໃນຫຼາຍໆການປະກອບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຍ້ອນຫຼາຍເຫດຜົນ

ໝຸດສະປິງຖືກນໍາໃຊ້ໃນການປະກອບຫຼາຍປະເພດດ້ວຍເຫດຜົນຫຼາຍຢ່າງ: ເພື່ອເປັນໝຸດບານພັບ ແລະ ແກນ, ເພື່ອຈັດລຽນອົງປະກອບຕ່າງໆ, ຫຼືພຽງແຕ່ເພື່ອຕິດອົງປະກອບຫຼາຍຢ່າງເຂົ້າກັນ. ໝຸດສະປິງແມ່ນສ້າງຂຶ້ນໂດຍການມ້ວນ ແລະ ການຕັ້ງຄ່າແຖບໂລຫະໃຫ້ເປັນຮູບຊົງກະບອກທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ມີການບີບອັດ ແລະ ການຟື້ນຕົວແບບລັດສະໝີ. ເມື່ອນໍາໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ໝຸດສະປິງໃຫ້ຂໍ້ຕໍ່ທີ່ແຂງແຮງທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ພ້ອມດ້ວຍການຮັກສາທີ່ດີເລີດ.

ໃນລະຫວ່າງການຕິດຕັ້ງ, ໝຸດສະປິງຈະບີບອັດ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບຮູໂຮສທີ່ນ້ອຍກວ່າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໝຸດທີ່ຖືກບີບອັດຈະອອກແຮງລັດສະໝີອອກໄປທາງນອກຕໍ່ກັບຝາຮູ. ການຮັກສາໄວ້ແມ່ນໄດ້ມາຈາກການບີບອັດ ແລະ ແຮງສຽດທານທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງໝຸດ ແລະ ຝາຮູ. ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້, ການສຳຜັດຂອງພື້ນຜິວລະຫວ່າງໝຸດ ແລະ ຮູແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ.

ການເພີ່ມຄວາມກົດດັນໃນລັດສະໝີ ແລະ/ຫຼື ພື້ນທີ່ໜ້າຜິວສຳຜັດສາມາດເພີ່ມປະສິດທິພາບການຮັກສາໄດ້. ເຂັມທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ໜັກກວ່າຈະສະແດງຄວາມຍືດຫຍຸ່ນຫຼຸດລົງ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ການໂຫຼດສະປິງທີ່ຕິດຕັ້ງ ຫຼື ຄວາມກົດດັນໃນລັດສະໝີຈະສູງຂຶ້ນ. ເຂັມສະປິງແບບຂົດລວດແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງກົດລະບຽບນີ້ ເພາະວ່າມັນມີຢູ່ໃນຫຼາຍໜ້າທີ່ (ນ້ຳໜັກເບົາ, ມາດຕະຖານ ແລະ ໜັກ) ເພື່ອໃຫ້ຄວາມແຂງແຮງ ແລະ ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນທີ່ຫຼາກຫຼາຍກວ່າພາຍໃນເສັ້ນຜ່າສູນກາງທີ່ກຳນົດໃຫ້.

ມີຄວາມສຳພັນເສັ້ນຊື່ລະຫວ່າງແຮງສຽດທານ/ການຮັກສາ ແລະ ຄວາມຍາວຂອງການຍຶດຕິດຂອງເຂັມສະປິງພາຍໃນຮູ. ດັ່ງນັ້ນ, ການເພີ່ມຄວາມຍາວຂອງເຂັມ ແລະ ພື້ນທີ່ຜິວສຳຜັດທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເຂັມ ແລະ ຮູໂຮສຕ໌ຈະສົ່ງຜົນໃຫ້ການຮັກສາສູງຂຶ້ນ. ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີການຍຶດຕິດຢູ່ປາຍສຸດຂອງເຂັມເນື່ອງຈາກການຂູດ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງພິຈາລະນາຄວາມຍາວຂອງການຂູດເມື່ອຄິດໄລ່ຄວາມຍາວຂອງການຍຶດຕິດ. ບໍ່ຄວນມີການຂູດຂອງເຂັມຢູ່ໃນລະນາບຕັດລະຫວ່າງຮູຈັບຄູ່, ເພາະວ່າສິ່ງນີ້ສາມາດນຳໄປສູ່ການແປແຮງຕັ້ງສາກໄປເປັນແຮງແກນທີ່ສາມາດປະກອບສ່ວນເຮັດໃຫ້ "ການຍ່າງ" ຫຼື ການເຄື່ອນໄຫວຂອງເຂັມອອກຈາກລະນາບຕັດຈົນກວ່າແຮງຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນກາງ. ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນສະຖານະການນີ້, ແນະນຳໃຫ້ປາຍເຂັມປັດລະນາບຕັດອອກດ້ວຍເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງເຂັມໜຶ່ງເສັ້ນ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ສະພາບການນີ້ຍັງສາມາດເກີດຈາກຮູທີ່ມີຮູບຊົງກະບອກທີ່ສາມາດແປແຮງຕັ້ງສາກໄປເປັນການເຄື່ອນໄຫວອອກໄປທາງນອກໄດ້ຄືກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ແນະນຳໃຫ້ໃຊ້ຮູທີ່ບໍ່ມີຮູບຊົງກະບອກ ແລະ ຖ້າຈຳເປັນຕ້ອງມີການຂູດ, ມັນຄວນຈະຢູ່ຕໍ່າກວ່າ 1° ລວມຢູ່.